nic się nie zmieniło

 Marzec 1956, fragment listu Stanisława Lema do Jerzego Wróblewskiego:

... Już wiem, że tam stoi, jak nasze Słoneczko sam kazał stosować "fiziczieskije diejstwa" na śledztwie, jak aranżował zabawę z lekarzami [kremlowskimi, oskarżonymi w 1952 przez umierającego satrapę o antystalinowski spisek - przyp. W.O], jak kazał tego bić, tamtego zakuć, jak kazał Ordżonikidzemu wybierać między samobójstwem a śmiercią [...], jak Sokół nasz własnoręcznie w korektach swych biografii i inszych o sobie dziełek dopisywał, że jest Genialnym Koryfiejem, [...] zafajdaność rewolucyjnego dzieła, plus dwa Oceany Spokojne krwi; już się nikt nie ma prawa łudzić, że tak być musiało i że to historia krew upuszczała. Żadna historia, lecz Słoneczko Nasze Kochane.

Wojciech Orliński Lem. Życie nie z tej ziemi.

Wydawcy: Wydawnictwo Czarne sp. z o.o., Agora SA

jak zwał tak zwał

 

"Sztuka nowoczesna wraz jej nieodłącznymi interpretatorami, kuratorami oraz teoretykami nie istnieje bez muzeów zasilanych z państwowej kroplówki. Dziwacznie wyglądające przedmioty, obliczone na szok występy i instalacje, wobec których większość ludzi przechodzi obojętnie, funkcjonują dzięki takim instytucjom jak ta, która powstała w centrum stolicy.

Bryła tego budynku to taka gigantyczna, modernistyczna kostka – zauważa Piotr Bernatowicz, krytyk sztuki i do niedawna dyrektor Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie.

Nowoczesna, czy modernistyczna. Na pewno nie będzie przyciągać turystów, tak jak przyciąga architektura Gaudiego.

gość w dom

 Przeczytane w jednym z ekskluzywnych magazynów dla kobiet. Celebrytka umówiła się z dziennikarką na wywiad u siebie w domu. Po nowoczesnym "witaj, witaj", celebrytka zapytała: w czym pijemy kawę, w filiżankach czy po domowemu w kubkach. Dalej nie czytałam. Zastanowiłam się, jak ja odpowiedziałabym na takie pytanie. Bo ja "po domowemu" pijam kawę w filiżankach. Kubłami jestem traktowana w "gościach".

I to był pierwszy powód pojawienia się w moim domu kubłów, których nie cierpię. Przypomniałam sobie także uwagę mojej dobrej koleżanki: daj se spokój z tymi filiżankami. Gość sobie życzy kubeł, gość dostaje kubeł.

Moja mama była szwaczką. Ktoś poprosił moją mamę o dokonanie jakiejś naprawy czy poprawki. Mama zabrała się do pracy, a ja z gościem zajęłyśmy się pogawędka przy herbacie. Herbata, a jakże, po domowemu w filiżankach. I z powodu tej filiżanki, gość bardzo, ale to bardzo chciał się z nami zaprzyjaźnić. Sytuacja wielce niezręczna. 

I to był drugi powód, dla którego jestem kolekcjonerem skorup, każda z innej parafii.

Zorientowałam się, że świat poszedł "do przodu", a ja konserwatywna aż do bólu.

coś mi chodzi po brzuchy

 Dzieci chociaż (a może właśnie dlatego, że) głosu nie mają, pilnie podsłuchują. Albo, po prostu, słyszą rozmowy, które się odbywają w zasięgu ich uszu. I to co usłyszą, zapamiętują. Czasem do końca życia. Kiedy byłam w wieku przedszkolnym, do mojej mamy przyszła kuzynka (albo sąsiadka, kto to teraz pamięta), która miała kłopoty gastryczne

- i co ci lekarz zalecił ? - odezwała się mama

- powiedział, że nie wolno mi jeść masła starszego niż 3 dni.

Dzisiaj byłam w sklepie, gdzie nabyłam drogą kupna paczkę masła. Daty produkcji brak, tak na opakowaniu zbiorczym jak i na pojedynczej kostce. Data ważności do spożycia 7 grudnia 2024. Masło extra, bez dodatków.

wszystko jest ważne

 Przyczepię się. Chociaż, według mnie, jest to sprawa istotna.

Mam jednak pewne zaskoczenie, kiedy widzę... - mówi minister edukacji

Kiedyś walczyłam o poprawne użycie "mi", "go", "mu". Ale przestałam. Niemniej, krzywię się kiedy słyszę:

- Mi się zdarza...

- Go nie lubią ...

- Mu powiedziałem...

jakoś to będzie

 Lęk, według mnie, jest podstawowym instynktem przetrwania. Czasami jest to lęk nabyty, bo przechodziliśmy wcześniej jakąś traumę. Bezmyślne psycholochy zalecają, żeby z tym lękiem walczyć.

I kiedy już pozbędziemy się tego lęku i znów nabierzemy zaufania do innych użytkowników dróg, najczęściej ponownie doświadczamy tej traumy, z tego samego powodu co poprzednio. Mówiąc językiem osoby niewykształconej i niewyszkolonej... przed szkodą głupi, a po szkodzie jeszcze głupszy.

W 1997 roku straciłem wszystko. Potem przez pięć lat odbudowałem. I teraz ponownie straciłem wszystko. Ot, człowiek się przyzwyczaja - stwierdził z uśmiechem powodzianin, z zawodu artysta.

Dobrze, ze nie stracił życia.

zdobyli klasztor na Monte Cassino czy nie

 Melchior Wańkowicz, korespondent wojenny, reportażysta, publicysta, pisarz "popełnił" cegłę Bitwa o Monte Cassino. Książka ciężka w czytaniu, pełna drobiazgowych opisów i wojskowego języka. W bitwie wzięło udział kilka tysięcy polskich żołnierzy. Wańkowicz wziął sobie za cel uhonorować ich wszystkich Wszystkich wymienił z nazwiska. Historycy pewnie "wezmą się za łby" i jeden przez drugiego będą krzyczeć, że to nieprawda. Tak jak teraz jakiś profesor zbulwersowany ogłasza, że klasztor nie został zdobyty, bo był pusty.

W Londynie spotkałam się kiedyś z jednym z tych żołnierzy. Kiedy weszłam do pokoju, on już czekał na mnie z książką Wańkowicza w ręce, otwartą na stronie, gdzie było o nim napisane jedno zdanie.

- Popatrz, kolokazjo, to o mnie. Napisał o mnie. Nie pominął mnie.

I się rozpłakał.